آیا پکیج دوربین مداربسته قابل ارتقا است؟ بررسی فنی واقعی برای تصمیم‌گیری هوشمندانه

مفهوم ارتقا در پکیج‌های دوربین مداربسته

وقتی کاربران یا مدیران کسب‌وکارها تصمیم به نصب یک پکیج دوربین مداربسته می‌گیرند، اغلب تمرکز آن‌ها بر «نیاز امروز» است: چند دوربین نیاز دارند؟ چه مناطقی باید پوشش داده شود؟ ضبط چقدر طول بکشد؟ اما پرسش مهم‌تری که معمولاً نادیده گرفته می‌شود این است: آیا این پکیج در آینده قابل ارتقا خواهد بود؟ این پرسش ساده، در واقع پیچیده‌ترین بخش ماجراست و نیازمند درک دقیق از ساختار، اجزا و محدودیت‌های فنی هر سیستم است.

در نگاه نخست، بسیاری از خریداران تصور می‌کنند که ارتقا یعنی اضافه کردن چند دوربین یا تعویض یکی از دوربین‌ها با مدلی جدیدتر؛ اما واقعیت فنی بسیار فراتر از این تعریف ساده است. در دنیای نظارت تصویری، «ارتقا» مجموعه‌ای از تغییرات فنی، سازگار‌سازی سخت‌افزار و نرم‌افزار، افزایش ظرفیت ذخیره‌سازی، بهبود پهنای باند، ارتقای کیفیت تصویر، افزایش امنیت شبکه، و حتی به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری دستگاه DVR یا NVR را شامل می‌شود. بنابراین پاسخ به پرسش «آیا پکیج دوربین مداربسته قابل ارتقا است؟» صرفاً به برند یا مدل محدود نمی‌شود، بلکه به طراحی مهندسی اولیه و تطبیق‌پذیری همه اجزای آن بستگی دارد.

برای مثال، فرض کنیم یک کسب‌وکار کوچک در ابتدای راه با چهار دوربین مداربسته و یک دستگاه DVR چهار کاناله کار خود را آغاز می‌کند. در نگاه اول همه چیز کافی و مناسب به نظر می‌رسد. اما اگر شش ماه بعد تعداد پرسنل بیشتر شود، نقاط کور جدیدی در محیط ظاهر شود، یا نیاز به ذخیره‌سازی طولانی‌تر یا مشاهده از راه دور پیش آید، همان پکیجی که در ابتدا به‌خوبی نیازها را پاسخ می‌داد، اکنون ناکارآمد خواهد بود. در چنین شرایطی، اگر سیستم انتخاب‌شده قابل ارتقا نباشد، کاربر مجبور به تعویض کامل آن می‌شود، که نه‌تنها هزینه‌بر بلکه وقت‌گیر و پیچیده است.

قابلیت ارتقا در پکیج‌های دوربین مداربسته ارتباط مستقیمی با ساختار ماژولار سیستم دارد. به بیان ساده، هرچه سیستم شما بیشتر از اجزای مستقل و قابل تعویض تشکیل شده باشد، احتمال ارتقا بالاتر است. برای نمونه، دستگاه‌های NVR ماژولار که از ابتدا با ظرفیت کانال بالا طراحی شده‌اند، امکان اضافه کردن دوربین‌های بیشتر را بدون نیاز به تغییر زیرساخت فراهم می‌کنند. از سوی دیگر، سیستم‌های آنالوگ ارزان‌قیمت که همه چیز در آن‌ها به‌صورت یکپارچه طراحی شده، معمولاً قابل ارتقا نیستند و کوچک‌ترین تغییر نیازمند جایگزینی کامل سیستم است.

نکته دیگری که در بررسی امکان ارتقای پکیج‌های دوربین مداربسته اهمیت دارد، مسئله «هم‌سازگاری عمودی» (Vertical Compatibility) و «سازگاری افقی» (Horizontal Compatibility) است. هم‌سازگاری عمودی به این معناست که آیا اجزای جدید با دستگاه ضبط فعلی سازگار هستند؟ به‌عنوان‌مثال، آیا DVR قدیمی می‌تواند دوربین با کیفیت 4K یا H.265 را پشتیبانی کند؟ در مقابل، سازگاری افقی به این اشاره دارد که آیا اجزای جدید از نظر برند، نوع کابل‌کشی، منبع تغذیه و پروتکل‌های ارتباطی با سایر اجزا تطبیق دارند یا خیر.

در این مسیر، مسئله پشتیبانی نرم‌افزاری نیز به‌شدت اهمیت دارد. برخی از پکیج‌ها با اپلیکیشن‌های اختصاصی کار می‌کنند که امکان افزودن دوربین جدید، تعریف کاربران، تغییر تنظیمات شبکه و ذخیره‌سازی ابری را فراهم می‌کند. اگر این اپ‌ها یا سیستم عامل دستگاه ضبط به‌روزرسانی نشوند، ارتقا عملاً غیرممکن خواهد شد؛ حتی اگر سخت‌افزار ظرفیت آن را داشته باشد. به همین دلیل است که کاربران حرفه‌ای هنگام انتخاب پکیج، فقط به مشخصات فنی نگاه نمی‌کنند، بلکه سیاست‌های بروزرسانی برند سازنده و سازگاری نرم‌افزاری آن با تجهیزات آینده را هم در نظر می‌گیرند.

همچنین باید توجه داشت که مفهوم ارتقا فقط برای افزایش ظرفیت یا کیفیت نیست؛ گاهی ارتقا برای رفع خطاها یا باگ‌های امنیتی ضروری است. به‌عنوان‌مثال، ممکن است در آینده آسیب‌پذیری امنیتی در یکی از پروتکل‌های ارتباطی سیستم کشف شود. اگر پکیج نصب‌شده از بروزرسانی پشتیبانی نکند یا به‌روز نشود، تمام شبکه تحت خطر قرار می‌گیرد. بنابراین ارتقا را نه‌فقط از جنبه توسعه، بلکه از منظر ایمن‌سازی هم باید در نظر گرفت.

از منظر اقتصادی، نیز ارتقا پذیری یک سیستم مستقیماً روی TCO (Total Cost of Ownership) تأثیر می‌گذارد. سیستمی که در ابتدا کمی گران‌تر است ولی قابل ارتقا باشد، در بلندمدت بسیار به‌صرفه‌تر خواهد بود نسبت به سیستمی که ارزان‌تر ولی غیرقابل ارتقاست و پس از مدتی نیاز به تعویض کلی پیدا می‌کند. این نگاه هزینه-محور باید در انتخاب اولیه لحاظ شود؛ اما متأسفانه بسیاری از خریداران تحت تأثیر تبلیغات صرفاً به قیمت توجه می‌کنند، نه معماری سیستم.

در نتیجه، پاسخ به سؤال «آیا پکیج دوربین مداربسته قابل ارتقا است؟» کاملاً بستگی به طراحی مهندسی، برند سازنده، قابلیت بروزرسانی نرم‌افزاری، کیفیت کابل‌کشی، ظرفیت ذخیره‌سازی، نوع دوربین‌ها، و دستگاه ضبط دارد. کاربری که از ابتدا سیستم خود را با نگاهی بلندمدت و مهندسی انتخاب کرده باشد، به‌سادگی می‌تواند آن را توسعه دهد. اما اگر پکیج انتخاب‌شده صرفاً بر اساس قیمت یا تبلیغات خریداری شده باشد، ارتقا بیشتر شبیه به بازسازی کامل خواهد بود تا یک توسعه ساده.

نقش دستگاه ضبط (DVR / NVR) در امکان ارتقا

در ساختار هر پکیج دوربین مداربسته، ستون فقرات سیستم را دستگاه ضبط تشکیل می‌دهد. این دستگاه، که ممکن است در قالب DVR برای سیستم‌های آنالوگ یا NVR برای سیستم‌های تحت شبکه باشد، مسئول پردازش، ذخیره‌سازی، مدیریت ورودی‌ها و ارائه خروجی‌های قابل مشاهده و قابل ثبت است. هرگونه ارتقا در پکیج، بدون در نظر گرفتن توان و قابلیت‌های این بخش، محکوم به شکست خواهد بود. بنابراین بررسی نقش دقیق دستگاه ضبط در امکان ارتقای یک پکیج، نقطه شروع تحلیل فنی محسوب می‌شود.

دستگاه‌های DVR یا NVR معمولاً با تعداد مشخصی کانال طراحی می‌شوند. برای مثال، یک DVR چهارکاناله تنها قابلیت اتصال چهار ورودی ویدیویی را دارد. اگر کاربری بخواهد دوربین پنجم را به این سیستم اضافه کند، عملاً با محدودیت سخت‌افزاری مواجه خواهد شد. این محدودیت به‌راحتی با یک عدد بیشتر قابل حل نیست؛ چرا که مادربرد داخلی، چیپ‌ست پردازش تصویر، قدرت CPU، و حتی ظرفیت منبع تغذیه همگی حول همان تعداد اولیه طراحی شده‌اند. این یعنی ارتقای ساده‌ای مثل افزودن یک دوربین، در واقع نیازمند تعویض کل دستگاه ضبط خواهد بود؛ مگر اینکه دستگاه ضبط اولیه به‌صورت آینده‌نگرانه انتخاب شده باشد.

دستگاه‌هایی که اصطلاحاً اصطلاح‌های “over-capacity” دارند، یعنی بیشتر از تعداد ورودی فعال خود ظرفیت پشتیبانی دارند، امکان ارتقا را بدون هزینه دوباره فراهم می‌کنند. برای نمونه، NVRهایی که از ابتدا با ۸ یا ۱۶ کانال در نظر گرفته شده‌اند ولی فقط ۴ دوربین به آن‌ها متصل شده، در آینده قابلیت ارتقا بدون تغییر سخت‌افزار خواهند داشت. چنین انتخابی در زمان خرید، گرچه ممکن است کمی گران‌تر باشد، اما در بلندمدت بسیار به‌صرفه‌تر است و هزینه‌های تکراری را حذف می‌کند.

از سوی دیگر، نوع کدک فشرده‌سازی تصویر (H.264، H.265، H.265+ و…) تأثیر مستقیمی بر توان پردازش دستگاه دارد. دستگاه‌های قدیمی یا ارزان‌قیمت معمولاً قادر به پشتیبانی از کدک‌های جدید نیستند. این محدودیت باعث می‌شود در صورت استفاده از دوربین‌هایی با کیفیت بالا (مثلاً 4K یا 5MP)، دستگاه نتواند تصاویر را به‌درستی ثبت کند یا خروجی تصویر با لگ و تأخیر همراه باشد. بنابراین ارتقای رزولوشن دوربین‌ها بدون هماهنگی با توان دستگاه ضبط، نه‌تنها بی‌نتیجه خواهد بود، بلکه باعث اختلال در کل سیستم نیز می‌شود.

پهنای باند ورودی نیز فاکتور حیاتی در این زمینه است. هر دستگاه ضبط دارای حداکثر پهنای باند ورودی مشخصی است که تعیین می‌کند چه تعداد جریان تصویر با چه رزولوشن و فریم‌ریتی می‌تواند به‌صورت همزمان دریافت و پردازش کند. بسیاری از کاربران این محدودیت را در نظر نمی‌گیرند و پس از اضافه کردن چند دوربین با کیفیت بالا، متوجه می‌شوند که تصاویر ثبت نمی‌شوند یا خروجی دستگاه از کار افتاده است. همین امر باعث می‌شود که ارتقای ظاهری به یک اختلال فنی جدی تبدیل شود.

موضوع بعدی، سیستم‌عامل و رابط کاربری دستگاه است. برخی برندها مثل هایک‌ویژن، داهوا یا یونی‌ویو سیستم‌عامل‌های هوشمند و قابل ارتقایی برای دستگاه‌های خود ارائه می‌دهند که امکان افزودن ویژگی‌های جدید از طریق بروزرسانی را فراهم می‌کنند. این ویژگی به‌ظاهر ساده، در عمل به یکی از مهم‌ترین ابزارهای ارتقا تبدیل می‌شود. اما در سوی مقابل، برندهای متفرقه یا دستگاه‌های بدون پشتیبانی رسمی، عملاً قابلیت ارتقا از این نظر ندارند و خریدار مجبور است با همان امکانات اولیه ادامه دهد.

تأثیر نوع دوربین‌ها بر قابلیت ارتقا پکیج

پس از بررسی نقش حیاتی دستگاه ضبط در قابلیت ارتقا، اکنون باید به سراغ عنصر دیگر یعنی «دوربین» رفت؛ بخشی که در ظاهر ساده اما در باطن پیچیده‌ترین مؤلفه سیستم نظارتی محسوب می‌شود. نوع دوربین استفاده‌شده، تکنولوژی انتقال تصویر، رزولوشن، نوع اتصال، سیستم تغذیه و پروتکل ارتباطی، همگی عواملی هستند که مستقیماً امکان ارتقا یا عدم ارتقای سیستم را تعیین می‌کنند.

دوربین‌های مداربسته به‌طور کلی به دو دسته‌ی آنالوگ (AHD، CVI، TVI) و دیجیتال (IP) تقسیم می‌شوند. هر دسته، محدودیت‌ها و مزایای خاص خود را دارد. سیستم‌های آنالوگ گرچه مقرون‌به‌صرفه‌تر هستند و نصب آسان‌تری دارند، اما در زمینه ارتقا با موانع زیادی روبه‌رو هستند. برای مثال، افزایش رزولوشن در دوربین‌های AHD یا CVI ممکن است نیازمند دستگاه ضبط جدید، کابل کواکسیال با کیفیت بهتر و حتی منبع تغذیه قوی‌تر باشد. این یعنی حتی تغییر یک مدل دوربین، ممکن است کل سیستم را تحت تأثیر قرار دهد.

در مقابل، دوربین‌های IP به دلیل ساختار شبکه‌محور و ماژولار بودن، به‌مراتب قابلیت ارتقای بیشتری دارند. کافی‌ست یک دوربین جدید را از طریق سوئیچ PoE به شبکه متصل کنید و تنظیمات نرم‌افزاری را انجام دهید. حتی امکان تعریف دسترسی از راه دور، تنظیم رزولوشن، فعال‌سازی ویژگی‌های هوشمند (مانند تشخیص حرکت، تشخیص چهره، خطوط عبور و…) نیز فراهم می‌شود. این انعطاف‌پذیری، IP را به انتخاب اول برای سیستم‌های قابل ارتقا تبدیل کرده است.

با این حال، باید در نظر داشت که همه دوربین‌های IP نیز قابل ارتقا نیستند. برخی از آن‌ها از پروتکل‌های بسته استفاده می‌کنند و فقط با NVRهای همان برند کار می‌کنند. اگر این محدودیت رعایت نشود، کاربر نمی‌تواند برند دیگری را اضافه کند یا مجبور است هزینه‌های سنگینی برای یکپارچه‌سازی نرم‌افزار بپردازد. به همین دلیل، توصیه می‌شود در زمان خرید دوربین‌ها، سازگاری ONVIF بررسی شود؛ چرا که این پروتکل استاندارد اجازه می‌دهد تجهیزات برندهای مختلف با هم کار کنند.

نوع رزولوشن و کیفیت تصویر نیز نقش تعیین‌کننده‌ای در ارتقا دارد. اگر دوربین فعلی ۲ مگاپیکسلی باشد و کاربر بخواهد آن را با مدل ۸ مگاپیکسلی جایگزین کند، این تغییر تنها زمانی مفید خواهد بود که دستگاه ضبط، کابل‌کشی، شبکه و فضای ذخیره‌سازی همگی توانایی پشتیبانی از چنین کیفیتی را داشته باشند. در غیر این صورت، تصویر یا ثبت نمی‌شود یا با تأخیر و قطعی همراه خواهد بود.

یکی دیگر از چالش‌های ارتقا در حوزه دوربین، منبع تغذیه است. برخی دوربین‌ها نیاز به جریان خاص، ولتاژ دقیق، یا حتی تغذیه از طریق PoE دارند. تغییر یک دوربین به مدلی که منبع تغذیه متفاوتی نیاز دارد، می‌تواند منجر به ایجاد ناسازگاری و سوختن تجهیزات شود. بنابراین در زمان ارتقا، مشخصات تغذیه‌ای باید دقیقاً با کل سیستم هماهنگ شود.

همچنین باید به ویژگی‌های هوشمند و افزونه‌های نرم‌افزاری دوربین‌ها توجه شود. برخی مدل‌ها قابلیت ذخیره در کارت SD، ارتباط صوتی دوطرفه، تشخیص پلاک یا تشخیص چهره دارند که برای عملکرد صحیح به نرم‌افزار یا سرور خاصی نیاز دارند. اگر این ویژگی‌ها در پکیج فعلی پشتیبانی نشوند، ارتقا نه‌تنها بی‌فایده، بلکه به مانعی برای عملکرد صحیح کل سیستم تبدیل می‌شود.

محدودیت‌های کابل‌کشی و زیرساخت در ارتقای پکیج

در بسیاری از مواقع، کاربران هنگام انتخاب یک پکیج دوربین مداربسته، به کیفیت تصویر، برند دستگاه ضبط یا قابلیت دید در شب توجه می‌کنند، اما یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌ها یعنی زیرساخت کابل‌کشی را نادیده می‌گیرند. این در حالی است که کابل‌کشی و نوع طراحی زیرساختی که در ابتدای نصب اجرا می‌شود، مستقیماً تعیین می‌کند که در آینده ارتقا تا چه حد ممکن یا غیرممکن خواهد بود. در واقع، بسیاری از شکست‌های ارتقا نه به خاطر ضعف تجهیزات، بلکه به دلیل عدم پیش‌بینی در مسیر و نوع کابل‌کشی رخ می‌دهند.

کابل‌های استفاده‌شده در یک پکیج دوربین مداربسته معمولاً از نوع کواکسیال (RG59 یا RG6) در سیستم‌های آنالوگ و کابل شبکه (CAT5e یا CAT6) در سیستم‌های تحت شبکه هستند. اگر در زمان نصب اولیه، از کابل‌هایی با کیفیت پایین یا بدون شیلد مناسب استفاده شده باشد، در صورت ارتقا به دوربین‌هایی با رزولوشن بالاتر یا تعداد بیشتر، به‌سرعت نویز، افت سیگنال یا کاهش پایداری تصویر نمایان خواهد شد. همین مسئله باعث می‌شود که برای افزایش تنها یک دوربین، نیاز به تعویض کامل کابل‌کشی باشد؛ امری که هزینه و زمان اجرای پروژه را چندین برابر می‌کند.

از سوی دیگر، طراحی مسیر عبور کابل‌ها نیز تأثیر مستقیم بر ارتقا دارد. اگر از همان ابتدا مسیرها به‌صورت مهندسی و با فضای رزرو برای کابل‌های بیشتر در نظر گرفته نشده باشد، اضافه کردن کابل جدید به معنای شکافتن دیوار، باز کردن داکت‌های فلزی یا حتی تخریب بخشی از نما خواهد بود. در چنین حالتی، ارتقا عملاً توجیه ندارد و یا با هزینه بسیار بالا همراه خواهد بود. بنابراین، پیش‌بینی دقیق محل عبور کابل، اندازه کانال‌ها، و فضای اضافه در داکت‌ها از ملزومات طراحی قابل ارتقا است.

نکته دیگری که اغلب فراموش می‌شود، بحث تغذیه برق است. در بسیاری از پروژه‌ها، تغذیه برق دوربین‌ها از طریق آداپتورهای جداگانه یا منبع تغذیه مرکزی انجام می‌شود. اگر این منبع توان کافی برای تغذیه دوربین‌های بیشتر نداشته باشد یا کابل برق به‌درستی برای ارتقا طراحی نشده باشد، افزایش تعداد دوربین نه‌تنها ناممکن بلکه خطرناک خواهد بود. تغییر در ولتاژ یا جریان ممکن است منجر به آسیب به دوربین یا دستگاه ضبط شود.

در سیستم‌های تحت شبکه که از فناوری PoE استفاده می‌کنند، مسئله تغذیه و داده هم‌زمان مطرح است. اگر از ابتدا سوئیچ PoE با تعداد پورت محدود و بدون توان رزرو انتخاب شده باشد، اضافه کردن دوربین جدید بدون تعویض سوئیچ ممکن نیست. این در حالی است که سوئیچ‌های حرفه‌ای امکان اضافه کردن دوربین‌های جدید را به‌صورت Hot Plug فراهم می‌کنند. به‌همین دلیل توصیه می‌شود از ابتدا سوئیچ‌های PoE با پورت‌های اضافه و ظرفیت پاور بالا خریداری شوند.

همچنین در پروژه‌هایی که در ساختمان‌های چند طبقه، کارخانه‌ها یا محیط‌های صنعتی اجرا می‌شوند، طول کابل نقش حیاتی دارد. محدودیت‌های فیزیکی کابل (مانند حداکثر 90 متر برای CAT6) باعث می‌شود در ارتقا به نقاط دورتر، به تجهیزات واسط مانند Repeater، اکتیو بوستر یا فیبر نوری نیاز باشد. اگر این موارد از ابتدا پیش‌بینی نشده باشند، ارتقا در عمل با مانع جدی روبه‌رو خواهد شد.

ارتقای فضای ذخیره‌سازی و نقش هارد دیسک

یکی از دلایلی که کاربران به فکر ارتقای پکیج دوربین مداربسته خود می‌افتند، محدودیت در فضای ذخیره‌سازی و نیاز به نگهداری طولانی‌تر تصاویر ضبط‌شده است. در این میان، هارد دیسک دستگاه ضبط یا سرور مرکزی نقش کلیدی دارد. اما ارتقای این بخش، برخلاف تصور عمومی، ساده و مستقیم نیست و نیازمند درک دقیق از ظرفیت‌های فنی، محدودیت‌های سخت‌افزاری و سازگاری نرم‌افزاری است.

اولین چالش ارتقا در این حوزه، محدودیت ظرفیت دستگاه ضبط است. هر DVR یا NVR دارای حداکثر ظرفیت پشتیبانی مشخص برای هارد دیسک است؛ برای مثال برخی دستگاه‌ها فقط تا ۶ ترابایت را پشتیبانی می‌کنند، در حالی که کاربران تصور می‌کنند با نصب هاردهای ۱۰ یا ۱۲ ترابایتی می‌توانند مدت زمان ضبط را دو یا سه برابر کنند. اگر دستگاه از سیستم فایل هارد جدید یا ظرفیت بالا پشتیبانی نکند، نه‌تنها از ارتقا بهره نمی‌برد بلکه ممکن است باعث عدم شناسایی کامل هارد یا اختلال در عملکرد سیستم شود.

موضوع دوم، تعداد درگاه‌های SATA یا پشتیبانی از RAID است. دستگاه‌های سطح پایین معمولاً فقط یک درگاه SATA دارند، بنابراین امکان نصب هم‌زمان دو یا چند هارد دیسک را ندارند. این در حالی است که دستگاه‌های حرفه‌ای‌تر نه‌تنها چند درگاه دارند بلکه از آرایش‌های RAID برای افزونگی و امنیت داده نیز پشتیبانی می‌کنند. کاربری که از ابتدا دستگاهی با پشتیبانی RAID انتخاب کرده باشد، در آینده می‌تواند بدون دردسر فضای ذخیره‌سازی را افزایش دهد یا سیستم را در برابر خرابی هارد ایمن‌تر کند.

کدک فشرده‌سازی نیز در ارتقا نقش مهمی ایفا می‌کند. برای مثال اگر یک دستگاه فقط از H.264 پشتیبانی کند، فضای ذخیره‌سازی برای یک ماه تصاویر ممکن است به ۴ ترابایت نیاز داشته باشد؛ اما در دستگاه‌های جدیدتر که از H.265 یا H.265+ پشتیبانی می‌کنند، همان میزان تصویر با نصف یا حتی یک‌سوم فضای ذخیره‌سازی قابل ثبت است. بنابراین ارتقای فضای ذخیره‌سازی گاهی با ارتقای فریمور یا کدک، بسیار هوشمندانه‌تر و کم‌هزینه‌تر انجام می‌شود.

از سوی دیگر، بحث ضبط مداوم در برابر ضبط مبتنی بر حرکت (Motion Detection) نیز در این زمینه اهمیت دارد. برخی کاربران به‌اشتباه می‌خواهند فضای ذخیره‌سازی را افزایش دهند در حالی که با تنظیم ضبط فقط در هنگام حرکت، می‌توانند چندین برابر در فضای هارد صرفه‌جویی کنند. البته این ویژگی فقط در دستگاه‌ها و دوربین‌هایی وجود دارد که از قابلیت تشخیص حرکت برخوردارند و نرم‌افزار آن‌ها توانایی تحلیل و اجرای آن را داشته باشد.

تأثیر تعداد دوربین‌ها نیز نباید فراموش شود. افزایش تنها یک دوربین با رزولوشن بالا می‌تواند نیاز به فضای ذخیره‌سازی را به‌شدت افزایش دهد. بنابراین هنگام ارتقا، باید نسبت بین تعداد دوربین، کیفیت تصویر، نرخ فریم و مدت زمان نگهداری تصویر به‌صورت دقیق محاسبه شود تا ظرفیت واقعی موردنیاز هارد مشخص گردد. انتخاب هارد نیز نباید صرفاً بر اساس ظرفیت باشد؛ بلکه نوع آن نیز باید مناسب استفاده ۲۴/۷ و سطح حفاظتی بالا باشد. هاردهای معمولی دسکتاپ برای دستگاه‌های DVR/NVR مناسب نیستند و باعث داغ شدن، کاهش عمر یا از دست رفتن داده‌ها می‌شوند.

همچنین در سیستم‌های تحت شبکه یا مراکز داده، ممکن است فضای ذخیره‌سازی در یک NAS یا SAN خارجی قرار داشته باشد. در این حالت، ارتقای فضای ذخیره‌سازی به‌مراتب انعطاف‌پذیرتر است، اما نیازمند زیرساخت شبکه حرفه‌ای و پهنای باند کافی است. اگر این زیرساخت فراهم نباشد، افزایش هارد عملاً بی‌اثر خواهد بود چون تصاویر به‌درستی منتقل یا ثبت نمی‌شوند.