پکیج دوربین مداربسته با هارد؛ انتخاب بهترین ظرفیت در ۱۴۰۴

اهمیت انتخاب ظرفیت هارد در پکیج دوربین مداربسته

در دنیای امروز که امنیت و نظارت تصویری به بخش جدایی‌ناپذیر زندگی روزمره و کاری تبدیل شده، بسیاری از افراد هنگام خرید یک سیستم نظارتی، تنها به تعداد دوربین‌ها، رزولوشن تصاویر یا برند دستگاه توجه می‌کنند. اما یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌هایی که می‌تواند سرنوشت یک سیستم دوربین مداربسته را تعیین کند، ظرفیت ذخیره‌سازی یا همان هارد دیسکی است که درون دستگاه قرار می‌گیرد. این مسئله به‌ویژه زمانی اهمیت دوچندان می‌یابد که پای آرشیو تصاویر حیاتی و قابل استناد به میان بیاید. در اینجاست که باید پرسید: پکیج دوربین مداربسته با هارد؛ چه ظرفیتی مناسب است؟

هرچند ظاهر ساده این سؤال ممکن است ذهن مخاطب را به سمت یک عدد مشخص سوق دهد، اما واقعیت این است که تعیین ظرفیت مناسب برای هارد، یک تصمیم کاملاً فنی و وابسته به شرایط خاص هر پروژه است. گاهی انتخاب یک هارد با ظرفیت پایین‌تر از نیاز واقعی باعث می‌شود تصاویر قدیمی زودتر از موعد پاک شوند و امکان بازبینی اتفاقات از دست برود. در مقابل، برخی کاربران بی‌جهت به سراغ هاردهای ظرفیت بالا می‌روند، در حالی که شرایط محیطی و بودجه آن‌ها چنین ارتقایی را توجیه نمی‌کند و این کار صرفاً هزینه‌تراشی اضافی است. پس اگر می‌خواهیم پکیج دوربین مداربسته‌ای تهیه کنیم که هم از نظر عملکرد و هم از نظر هزینه بهینه باشد، باید پیش از هر چیز تکلیف خود را با ظرفیت هارد روشن کنیم.

نکته کلیدی در اینجا آن است که ظرفیت هارد مستقیماً روی مدت زمان نگهداری تصاویر، کیفیت ذخیره‌سازی، و حتی عملکرد کلی سیستم DVR یا NVR اثر می‌گذارد. مثلاً اگر شما پکیجی شامل ۴ دوربین ۵ مگاپیکسلی با نرخ فریم بالا دارید، در مقایسه با کسی که پکیج ۲ مگاپیکسلی با نرخ فریم پایین استفاده می‌کند، به مراتب به هارد پرظرفیت‌تری نیاز دارید. همین موضوع نشان می‌دهد که نمی‌توان نسخه یکسانی برای همه کاربران پیچید. به بیان ساده‌تر، پاسخ به این سؤال که «پکیج دوربین مداربسته با هارد؛ چه ظرفیتی مناسب است؟» کاملاً بستگی به شرایط واقعی شما دارد.

موضوع دیگری که در این بخش باید روشن شود، اهمیت استفاده از هارد مخصوص سیستم نظارتی به‌جای هاردهای معمولی است. بسیاری از فروشندگان نامعتبر برای پایین آوردن قیمت پکیج، از هاردهای دسکتاپ استفاده می‌کنند که اصلاً برای کار ۲۴ ساعته و نوشتن مداوم طراحی نشده‌اند. این نوع هاردها نه‌تنها عمر کوتاه‌تری دارند، بلکه معمولاً هنگام بروز خطاهای خواندن یا نوشتن، باعث از دست رفتن فایل‌های ویدیویی یا قطع ضبط تصویر می‌شوند. بنابراین، اگر قرار است بودجه‌ای برای پکیج دوربین مداربسته با هارد صرف شود، باید دقت کرد که نوع هارد دقیقاً با کاربری آن منطبق باشد.

در همین راستا، انتخاب ظرفیت مناسب برای هارد باید بر اساس سه معیار اصلی انجام شود: اول، میزان ترافیک تصویری (که وابسته به رزولوشن، فریم‌ریت، و تعداد دوربین‌هاست)، دوم، مدت زمانی که می‌خواهید تصاویر آرشیو شده باقی بمانند (مثلاً ۷ روز، ۳۰ روز یا بیشتر)، و سوم، نوع فشرده‌سازی داده‌ها (که در ادامه مقاله به‌طور دقیق درباره آن صحبت خواهیم کرد). غفلت از هر یک از این عوامل می‌تواند باعث شود یا فضای ذخیره‌سازی خیلی زود پر شود و ضبط تصاویر جدید متوقف گردد، یا ظرفیت اضافه‌ای بیهوده بلااستفاده بماند.

هارد دوربین مداربسته چیست و چه تفاوتی با هارد معمولی دارد؟

وقتی از «پکیج دوربین مداربسته با هارد» صحبت می‌شود، یکی از اجزای اصلی که کم‌تر به آن توجه می‌شود، نوع و ساختار هارد دیسکی است که قرار است به‌طور مداوم تصاویر دوربین‌ها را ذخیره کند. بسیاری از افراد به اشتباه تصور می‌کنند که هر هارد دیسکی که در بازار وجود دارد، قابل استفاده در سیستم نظارتی است، در حالی‌که چنین تصوری می‌تواند منجر به آسیب‌های جدی، از دست رفتن داده‌ها و توقف عملکرد سیستم شود. تفاوت میان هارد معمولی دسکتاپ و هارد مخصوص نظارت تصویری (Surveillance HDD) آن‌قدر مهم است که می‌تواند معیار موفقیت یا شکست یک سیستم نظارتی به شمار آید.

هاردهای معمولی که در رایانه‌های شخصی و لپ‌تاپ‌ها استفاده می‌شوند، برای پردازش‌های مقطعی، دسترسی‌های گاه‌به‌گاه و فعالیت‌های روزمره طراحی شده‌اند. این هاردها معمولاً چند ساعت در روز فعال هستند و به ندرت تحت بار سنگین مداوم قرار می‌گیرند. اما در سیستم‌های دوربین مداربسته، شرایط کاملاً متفاوت است. در یک سیستم نظارتی واقعی، هارد باید به‌صورت ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته فعال باشد، بدون لحظه‌ای توقف. این هاردها باید بتوانند حجم عظیمی از داده‌های تصویری را به‌صورت پیوسته دریافت، فشرده‌سازی و ذخیره کنند، آن‌هم بدون کاهش سرعت یا بروز خطا.

در همین راستا، کمپانی‌هایی مانند Western Digital، Seagate، Toshiba و برندهای حرفه‌ای دیگر، دسته‌ای از هاردهای خود را به‌صورت تخصصی برای مصارف امنیتی و نظارتی طراحی کرده‌اند. این هاردها با نام‌هایی مانند WD Purple، Seagate SkyHawk، Toshiba S300 Surveillance و سایر برندهای مشابه شناخته می‌شوند. تفاوت‌های فنی میان این هاردها و مدل‌های دسکتاپ نه‌تنها در ظاهر یا ظرفیت نیست، بلکه در موارد کلیدی مانند حداکثر نرخ نوشتن پایدار (Sustained Write Speed)، پشتیبانی از جریان همزمان چند دوربین (Multi-Stream Support)، فناوری کشینگ و بافر هوشمند، کنترل دمای پیشرفته، و نرخ خطای پایین در نوشتار مداوم نمود می‌یابد.

یکی از مشکلات شایعی که در هنگام استفاده از هاردهای معمولی در سیستم‌های نظارتی رخ می‌دهد، فریز شدن ضبط تصاویر یا ثبت ناقص داده‌ها است. وقتی چندین دوربین به‌صورت هم‌زمان در حال ضبط هستند و حجم زیادی از اطلاعات با نرخ بالا وارد دستگاه می‌شود، هاردهای غیرحرفه‌ای قادر به پاسخ‌گویی نیستند و یا باعث افزایش گرمای بیش‌ازحد می‌شوند که در نهایت ممکن است به سوختن کامل دیسک یا اختلال دائمی در سیستم ختم شود.

مسئله مهم دیگر میزان تحمل فشار نوشتاری مداوم است. هاردهای معمولی برای ثبت داده در دوره‌های کوتاه طراحی شده‌اند؛ در حالی‌که هاردهای نظارتی می‌توانند تا ۱۸۰ یا حتی ۳۰۰ ترابایت نوشتن در سال را به‌راحتی مدیریت کنند. به همین دلیل، اگر کسی بخواهد برای چندین ماه بدون وقفه ضبط انجام دهد، استفاده از هارد دسکتاپ به‌هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود.

از سوی دیگر، در سیستم‌های جدیدتر که از NVR به‌جای DVR استفاده می‌شود و حجم اطلاعات بالاتر است، انتخاب هارد مناسب به یک تصمیم کاملاً تخصصی تبدیل می‌شود. سیستم‌های NVR معمولاً از دوربین‌های IP با کیفیت بالا (تا 8MP و 4K) پشتیبانی می‌کنند که نیاز به نرخ ذخیره‌سازی بالاتر دارند. بنابراین اگر در حال بررسی خرید یک پکیج دوربین مداربسته با هارد هستید، باید به این نکته حیاتی توجه داشته باشید: ظرفیت هارد هرچقدر هم بالا باشد، اگر نوع هارد مناسب نباشد، کارایی سیستم به‌طور جدی کاهش می‌یابد.

در بسیاری از فروشگاه‌های غیرتخصصی یا سایت‌های فروشگاهی نامعتبر، مشاهده می‌شود که پکیج‌هایی تحت عنوان «پکیج دوربین مداربسته با هارد ۱ ترابایت» عرضه می‌شوند، اما در جزئیات آن ذکر نشده که این هارد از چه نوعی است. در چنین شرایطی، امکان دارد فروشنده برای کاهش هزینه نهایی، از هاردهای کارکرده یا دسکتاپ استفاده کرده باشد. این نوع اقدام شاید قیمت نهایی را پایین بیاورد، اما قطعاً امنیت، پایداری و کیفیت ضبط را به‌شدت به خطر می‌اندازد.

چه عواملی تعیین می‌کنند چه ظرفیتی از هارد مناسب شماست؟

اگر شما به دنبال یافتن پاسخ قطعی برای این پرسش باشید که «پکیج دوربین مداربسته با هارد؛ چه ظرفیتی مناسب است؟»، نمی‌توانید بدون شناخت دقیق عوامل تعیین‌کننده به نتیجه درستی برسید. ظرفیت مورد نیاز برای هارد یک پکیج دوربین مداربسته به هیچ عنوان عددی ثابت یا از پیش تعیین‌شده نیست. در واقع، تعیین این ظرفیت به مجموعه‌ای از متغیرهای فنی، محیطی، کاربری و حتی قانونی بستگی دارد که باید همگی به‌صورت دقیق و هماهنگ مورد بررسی قرار گیرند.

اولین و مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده ظرفیت مورد نیاز، تعداد دوربین‌های فعال در سیستم است. طبیعی است که هرچه تعداد دوربین‌ها بیشتر باشد، داده‌های بیشتری برای ضبط تولید خواهد شد و در نتیجه به فضای ذخیره‌سازی بیشتری نیاز خواهد بود. اما تعداد دوربین به تنهایی معیار کافی نیست؛ چرا که دوربینی با رزولوشن پایین و فریم‌ریت کم، داده‌ای به مراتب کمتر از یک دوربین با کیفیت ۴K و نرخ فریم بالا تولید می‌کند.

در همین راستا، دومین عامل کلیدی، کیفیت تصویر یا همان رزولوشن دوربین‌ها است. یک دوربین با وضوح ۱۰۸۰p (۲ مگاپیکسل) تقریباً نیمی از حجم داده‌ای را تولید می‌کند که یک دوربین ۴ مگاپیکسلی یا بالاتر با همان نرخ فریم ایجاد می‌کند. علاوه بر این، نرخ فریم بر ثانیه (FPS) نیز اهمیت دارد. هرچه FPS بالاتر باشد، تصویر روان‌تری دریافت می‌شود اما در مقابل، حجم ذخیره‌سازی به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. برای مثال، تفاوت میان ذخیره‌سازی یک دوربین با نرخ ۱۵FPS و همان دوربین با نرخ ۳۰FPS می‌تواند تا دو برابر باشد.

عامل سوم، مدت زمان مورد نظر برای نگهداری تصاویر ضبط‌شده است. در برخی از اماکن تجاری، حفظ تصاویر به مدت ۷ روز کفایت می‌کند، در حالی‌که در محیط‌های صنعتی، سازمانی یا بانک‌ها نیاز به ذخیره‌سازی ۳۰ روزه یا بیشتر دارند. هرچه این بازه زمانی طولانی‌تر باشد، طبیعتاً به هارد با ظرفیت بیشتری نیاز خواهید داشت.

عامل چهارم، میزان تحرک در صحنه یا همان Motion Level است. در محیط‌هایی با تردد بالا مثل ورودی فروشگاه‌ها یا پارکینگ‌ها، دوربین دائماً در حال ضبط صحنه‌هایی با حجم داده زیاد است، اما در فضاهای کم‌تردد مثل انبار یا راه‌پله، می‌توان با تنظیم ضبط بر اساس حرکت (Motion Detection) مقدار زیادی در مصرف فضای هارد صرفه‌جویی کرد.

عامل پنجم، فرمت فشرده‌سازی مورد استفاده در دستگاه DVR یا NVR است. تکنولوژی‌های فشرده‌سازی جدید مانند H.265 و H.265+ در مقایسه با H.264 تا ۵۰٪ فضای کم‌تری اشغال می‌کنند، بدون اینکه کیفیت تصویر را کاهش دهند. بنابراین، دو پکیج مشابه با تعداد دوربین برابر و کیفیت یکسان، صرفاً با تفاوت در نوع فشرده‌سازی می‌توانند به دو ظرفیت کاملاً متفاوت نیاز داشته باشند.

عامل ششم، نوع سیستم ذخیره‌سازی و نرم‌افزار ضبط است. بعضی از دستگاه‌ها امکان تعریف برنامه زمان‌بندی ضبط دارند؛ به‌عنوان مثال فقط در ساعات مشخصی از شبانه‌روز ضبط فعال باشد. برخی دیگر امکان ضبط فقط در زمان تشخیص حرکت را فراهم می‌کنند. این امکانات می‌توانند به‌شدت در کاهش مصرف هارد تأثیرگذار باشند.

عامل هفتم، نوع کاربرد یا سناریوی امنیتی است. برای مثال در منازل مسکونی، دوربین‌ها معمولاً با کیفیت پایین‌تر و نرخ فریم کمتر نصب می‌شوند و محیط کم‌تحرک‌تری دارند. اما در بانک، طلافروشی، یا سوله‌های صنعتی، نیاز به آرشیو بلندمدت، کیفیت بالا و فریم‌ریت کامل وجود دارد. در نتیجه در حالت اول ممکن است هارد ۱ ترابایت کافی باشد، ولی در حالت دوم شاید حتی ۸ ترابایت هم کم باشد.

در کنار این عوامل فنی، نباید بودجه مالی، فضای فیزیکی برای نصب هارد، میزان مصرف برق و سیستم خنک‌کننده داخلی DVR/NVR را نادیده گرفت. بعضی از دستگاه‌ها تنها از هاردهایی تا ظرفیت مشخص (مثلاً ۶ ترابایت) پشتیبانی می‌کنند یا تنها یک اسلات دارند. بنابراین مهم است ظرفیت انتخاب‌شده با سخت‌افزار موجود سازگار باشد.

تأثیر کیفیت تصویر و نوع فشرده‌سازی بر ظرفیت هارد

یکی از عوامل بسیار مهم و تعیین‌کننده در پاسخ به این پرسش که «پکیج دوربین مداربسته با هارد؛ چه ظرفیتی مناسب است؟»، کیفیت تصویر دوربین‌ها و الگوریتم فشرده‌سازی دستگاه ضبط‌کننده است. شاید بسیاری از کاربران تصور کنند که اگر مثلاً پکیجی شامل ۴ دوربین باشد، می‌توان برای همه آن‌ها یک ظرفیت استاندارد در نظر گرفت؛ اما این تصور اشتباه است. چراکه دو سیستم با تعداد دوربین یکسان، در صورتی که رزولوشن متفاوت و الگوریتم فشرده‌سازی متفاوتی داشته باشند، می‌توانند نیاز به هاردی با حجم کاملاً متفاوت داشته باشند.

برای شروع، باید مفهوم رزولوشن را به‌صورت دقیق بررسی کنیم. رزولوشن تصویر در واقع میزان جزئیاتی است که در تصویر قابل مشاهده هستند و معمولاً با تعداد پیکسل‌ها بیان می‌شود؛ مثل 720p، 1080p (۲MP)، 4MP، 5MP یا 4K. هر چه رزولوشن بالاتر باشد، حجم اطلاعاتی که توسط دوربین در هر ثانیه تولید می‌شود نیز بیشتر است. برای مثال، یک دوربین ۴K در مقایسه با یک دوربین 1080p، حدوداً ۴ برابر داده بیشتری تولید می‌کند، حتی اگر نرخ فریم یکسانی داشته باشند. بنابراین طبیعی است که سیستم‌هایی با دوربین‌های با کیفیت بالاتر، به فضای ذخیره‌سازی بیشتری نیاز داشته باشند.

اما کیفیت تصویر تنها یکی از پارامترهای اصلی است. موضوع مهم دیگر، الگوریتم فشرده‌سازی ویدیو است که در دستگاه DVR یا NVR پیاده‌سازی می‌شود. امروزه سه الگوریتم اصلی برای فشرده‌سازی تصویر در سیستم‌های نظارتی استفاده می‌شود: H.264، H.265 و H.265+.
الگوریتم H.264 که قدیمی‌تر است، نسبت به داده‌های تصویری حساسیت کمتری دارد و در نتیجه حجم بیشتری برای ذخیره‌سازی نیاز دارد. در مقابل، H.265 که به آن HEVC نیز گفته می‌شود، به‌طور متوسط حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد فضای کم‌تری نسبت به H.264 اشغال می‌کند، بدون آن‌که افت کیفیت قابل توجهی ایجاد شود.
نسل جدیدتر این الگوریتم، یعنی H.265+، برای شرایط نظارتی بهینه‌سازی شده و می‌تواند حتی تا ۷۰ درصد فضای کم‌تری نسبت به H.264 اشغال کند. این یعنی اگر دو پکیج کاملاً یکسان از نظر دوربین، کیفیت، فریم‌ریت و مدت زمان ذخیره‌سازی وجود داشته باشند، تنها با تفاوت در الگوریتم فشرده‌سازی، یکی از آن‌ها ممکن است به هارد ۲ ترابایت و دیگری به هارد ۴ ترابایت نیاز داشته باشد.

نکته مهم دیگر، نرخ فریم بر ثانیه یا FPS است. یک تصویر 1080p با نرخ ۱۰ فریم بر ثانیه، بسیار کم‌حجم‌تر از همان تصویر با نرخ ۲۵ یا ۳۰ فریم بر ثانیه است. البته نرخ فریم پایین‌تر باعث کاهش روانی تصویر می‌شود، اما از نظر مصرف هارد، تأثیر قابل توجهی دارد. در بسیاری از مواقع، کاربران نیازی به نرخ فریم بالا ندارند، و تنظیم صحیح این پارامتر می‌تواند به صرفه‌جویی چشم‌گیر در فضای هارد منجر شود.

برخی از کاربران نیز از ضبط پیوسته (24 ساعته) استفاده می‌کنند، در حالی‌که اگر دستگاه امکان ضبط مبتنی بر حرکت (Motion Detection) داشته باشد، می‌توان با حفظ امنیت، حجم ذخیره‌سازی را تا چند برابر کاهش داد. زیرا دستگاه تنها در زمان‌هایی که حرکتی در کادر دوربین شناسایی می‌شود، اقدام به ضبط تصویر می‌کند.

در محیط‌هایی با نور کم، دوربین‌های مادون قرمز وارد عمل می‌شوند. در این حالت، به دلیل نویز بیشتر و الگوریتم‌های مخصوص پردازش شب، ممکن است حجم فایل‌ها بیشتر از حالت روز باشد. این موضوع نیز باید در محاسبات ظرفیت هارد در نظر گرفته شود، خصوصاً در مکان‌هایی که بیشتر ساعات شبانه‌روز در تاریکی یا نور کم قرار دارند.

در نتیجه، می‌توان گفت که کیفیت تصویر بالا (مثلاً 4K یا 8MP)، در کنار نرخ فریم زیاد و فشرده‌سازی ضعیف (مثل H.264)، می‌تواند به‌شدت ظرفیت مورد نیاز هارد را افزایش دهد. در مقابل، استفاده از فشرده‌سازی H.265+، تنظیم FPS پایین‌تر، ضبط بر اساس حرکت، و تنظیمات بهینه باعث می‌شود حتی با یک هارد ۱ ترابایتی نیز بتوان تصاویر ۷ الی ۱۰ روز را ذخیره کرد.

مدت زمان ذخیره تصاویر؛ چند روز آرشیو نیاز دارید؟

پاسخ به این سؤال که «پکیج دوربین مداربسته با هارد؛ چه ظرفیتی مناسب است؟» بدون در نظر گرفتن مدت زمان مورد نیاز برای نگهداری تصاویر، تقریباً غیرممکن است. چرا که هارد دیسک در واقع ظرفی برای ذخیره‌سازی پیوسته داده‌های تصویری است؛ و اگر ندانید دقیقاً برای چند روز یا چند هفته باید آرشیو تصاویر را در سیستم حفظ کنید، قطعاً یا دچار کمبود فضا خواهید شد یا هزینه‌ی اضافه برای ظرفیت بلااستفاده خواهید پرداخت.

مدت زمان نگهداری تصاویر، بسته به نوع کسب‌وکار، فضای تحت پوشش، الزامات قانونی، سیاست‌های داخلی سازمان و سطح امنیت مورد انتظار می‌تواند کاملاً متفاوت باشد. در محیط‌های خانگی، بسیاری از کاربران ترجیح می‌دهند تصاویر بین ۷ تا ۱۰ روز ذخیره شوند. این بازه برای مرور رویدادهای اخیر، بررسی ورود و خروج‌ها و بازبینی شب‌های گذشته معمولاً کافی است.

اما در حوزه تجاری، قضیه فرق دارد. اگر پکیج دوربین مداربسته برای یک فروشگاه طراحی شده باشد، به‌ویژه فروشگاه‌هایی که با مسائل مالی یا صندوقی درگیر هستند، معمولاً ذخیره‌سازی حداقل ۱۵ تا ۳۰ روز توصیه می‌شود. چرا که گاهی اوقات اختلاف حساب یا ادعای مشتری ممکن است بعد از یک هفته یا بیشتر مطرح شود و اگر تصاویر پاک شده باشند، امکان بررسی دقیق وجود نخواهد داشت.

در مراکز حساس‌تری مانند بانک‌ها، صرافی‌ها، داروخانه‌ها یا محیط‌های صنعتی، نگهداری بلندمدت‌تر ضروری است. در بسیاری از این محیط‌ها، دستورالعمل‌های امنیتی داخلی یا الزامات بیمه‌ای ایجاب می‌کنند که تصاویر حداقل ۳ ماه (۹۰ روز) آرشیو شوند. در این موارد، دیگر نمی‌توان به هاردهای ۱ یا ۲ ترابایتی بسنده کرد و باید از پکیج‌هایی استفاده کرد که یا چند هارد دارند، یا از هاردهای با ظرفیت بالا (مثلاً ۶ یا ۸ ترابایت) استفاده می‌کنند.

در برخی کشورها، قوانین محلی حتی نگهداری تصاویر تا ۱۸۰ روز (۶ ماه) را برای مکان‌های خاص اجباری کرده‌اند. گرچه در ایران چنین الزام قانونی رسمی و گسترده‌ای وجود ندارد، اما بسیاری از مجموعه‌های حرفه‌ای برای پیشگیری از مشکلات احتمالی، خودخواسته تصاویر را برای مدت طولانی ذخیره می‌کنند.

نکته مهم دیگر این است که همه این بازه‌های زمانی باید بر اساس ضبط ۲۴ ساعته (Full-Time Recording) محاسبه شوند. اگر دستگاه به‌صورت زمان‌بندی‌شده یا مبتنی بر حرکت تنظیم شده باشد، ممکن است با همان ظرفیت هارد، بتوان روزهای بیشتری را ذخیره کرد. به‌عنوان مثال، در یک انبار کم‌تردد که فقط هنگام ورود و خروج کارکنان فعال است، با هارد ۲ ترابایت می‌توان حتی تا ۴۰ روز نیز تصویر نگه داشت، ولی در یک فروشگاه پررفت‌وآمد، شاید همین هارد فقط ۱۰ روز را پوشش دهد.

موضوع دیگر، فشرده‌سازی تصاویر است. اگر سیستم شما از الگوریتم فشرده‌سازی پیشرفته مانند H.265+ استفاده کند، در همان ظرفیت، دو یا سه برابر بیشتر از H.264 می‌توان ذخیره کرد. بنابراین گاهی به‌جای ارتقای ظرفیت هارد، کافیست تنظیمات فشرده‌سازی را اصلاح کنید تا مدت ذخیره‌سازی افزایش یابد.

یکی از اشتباهات رایج کاربران، انتخاب پکیج‌هایی است که فقط ظرفیت لحظه‌ای را پوشش می‌دهد. به بیان دیگر، اگر شما روزانه حدود ۱۰۰ گیگابایت اطلاعات تصویری ذخیره می‌کنید و فقط هارد ۱ ترابایتی دارید، یعنی حداکثر ۱۰ روز تصاویر نگه می‌دارید. اما اگر حادثه‌ای در روز ۱۱م رخ دهد، تصاویر مربوط به آن پاک شده‌اند و این موضوع می‌تواند خسارت‌بار باشد. پس برای آنکه پشیمان نشوید، باید همیشه برآورد کنید که:

تعداد دوربین‌ها × کیفیت تصویر × نرخ فریم × ساعت ضبط روزانه × روزهای مورد نیاز = حجم مورد نیاز هارد